آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
، مهدی خراسانچی1
| کشتیهای رو-رو (Roll-On/Roll-Off) برای حمل محمولههای چرخدار طراحی شدهاند و با امکان بارگیری و تخلیه سریع وسایل نقلیه و کالاها، نقش مهمی در تجارت دریایی ایفا میکنند. صادرات محصولات فاسدشدنی ایران به کشورهای حاشیه دریای خزر، بهویژه روسیه، هماکنون عمدتاً از مسیر ترانزیت جادهای انجام میشود که با توقفهای طولانی مرزی، هزینه بالا و افت کیفیت بار همراه است؛ درحالیکه ایران در دریای خزر مالک هیچ فروند شناور رو-رو نیست. هدف این پژوهش، برآورد اولیه فنی و اقتصادی استقرار ناوگان رو-روی ملی در دریای خزر است. روش کار شامل چهار گام است: (۱) استخراج و تفکیک ماهانه آمار صادرات کالاهای فاسدشدنی نیازمند یخچال بر پایه دادههای اتاق بازرگانی تهران؛ (۲) تعیین قیود ابعادی شناور از دو مجموعه محدودیت مستقل، یعنی آبراههای ولگا، ولگا-دان و ولگا-بالتیک برای گزینه خرید خارجی، و ظرفیت داک شیپیاردهای شمال کشور برای گزینه ساخت داخل؛ (۳) مدلسازی زمان چرخه سفر بر مبنای مطالعه میدانی در بنادر شمالی و تعیین تعداد فروند موردنیاز؛ و (۴) برآورد سرمایه ساخت به دو روش پارامتریک و از پایین به بالا در چارچوب SWBS. نتایج نشان میدهد بخش عمده صادرات کالاهای فاسدشدنی (بسته به سال، حدود ۶۰ تا ۹۰ درصد) مقصد روسیه دارد و حجم آن در سال ۱۴۰۲ به ۸۷۵ هزار تن رسیده است. شناور مناسب برای ساخت داخل دارای طول ۱۴۰ متر، عرض ۲۳ متر و آبخور ۴/۵ متر با ظرفیت ۵۳ تریلی یخچالدار معادل ۹۵۴ تن بار خالص است و زمان چرخه رفت و برگشت آن در مسیر امیرآباد–آستاراخان ۴.9روز به دست آمد؛ بر این اساس حداکثر ۲۴ فروند شناور رو-رو برای پاسخگویی به تقاضای ماه اوج لازم است. سرمایه ساخت هر فروند در روش از پایین به بالا ۱۲/۰۶ میلیون دلار برآورد شد که در ساخت سری دهفروندی حدود ۲۶ درصد کاهش مییابد. مقایسه دو گزینه نشان میدهد ساخت داخل به دلیل ظرفیت بیشتر، هزینه کمتر و ریسک تحریم پایینتر بر خرید خارجی ترجیح دارد. |

| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |